• 0 Mijn Kazou

    Er werd geen profiel met het opgegeven e-mailadres en/of wachtwoord teruggevonden. Probeer opnieuw of klik op 'Wachtwoord vergeten?'. Opgelet: profielen uit onze vorige website (vakanties t.e.m. paasvakantie 2017) zijn niet meer bruikbaar.


    Loading...
    uitloggen
  • Stel je eens voor...

    Stel je eens het volgende voor: je bent een meisje van 14 jaar. Je hebt lieve vriendinnen en ook jongens kunnen al eens interessant zijn. Je ouders zijn soms wel best oké, je jongere broertje is uiteraard enorm vervelend. Je huis heeft een stadstuin met 3 kippen in, je neemt elke dag de tram naar school. Wiskunde vind je eigenlijk best fijn, maar dat hou je stil om niet raar bekeken te worden. Je houdt van paardrijden en muurklimmen – al kan dat laatste al een tijdje niet meer door een welgekend virus dat hier rondwaart. Je bent er al een tijdje over aan het nadenken om vegetarisch te gaan eten, maar je gaat net iets te graag naar de McDonalds om zoiets vol te houden. Je leven is eigenlijk best normaal. Op het saaie af zelfs.

    Maar er is één ding waardoor mensen op school je soms wat langer nakijken. Waardoor je zelfs bij je lieve vriendinnen soms het gevoel hebt dat je er niet volledig bijhoort. Waardoor je ouders net wat vaker aan je vragen hoe het met je gaat dan aan je jongere broertje. Waardoor je twijfelt of je wel terug met muurklimmen zou beginnen, nadat corona eindelijk verjaagd zal zijn door Marc Van Ranst. En nee hoor, het is niet één of ander duister geheim. Ik hoor het je al denken, heeft zij een lijk onder haar kippenhok begraven ofzo? Maar nee, dat is het dus niet. Dat ene dingetje, waardoor je leven toch niet helemaal hetzelfde is zoals dat van je lieve vriendinnen, is je biologische geslacht. Je bent geboren met mannelijke geslachtsdelen. Een piemel dus, voor de duidelijkheid. Ondertussen ben je uiteraard al bezig medicatie te nemen om te voorkomen dat je puberteit je eruit zou laten zien als een man. Want dat ben je niet. En je ouders steunen je in je proces, je vriendinnen aanvaarden je zoals je bent, en zelfs je broertje was blij met zijn grote zus. Maar er mist iets. Je kent niemand zoals jij. Niemand snapt écht wat jij doormaakt, en omdat ze het niet snappen, praten ze er ook niet over. En ook al zou niemand dit ooit luidop zeggen, toch merk je dat sommige mensen op school je mentaal het label ‘speciaal’ hebben gegeven.

    En stel je dan eens dit voor: het is zomer. Je examens gingen goed, volgend jaar ga je naar het 4e middelbaar, en je hebt al gehoord dat je titularis altijd domme mopjes maakt – maar daar hou je eigenlijk wel van. Een paar maanden geleden heb je je samen met 3 vriendinnen ingeschreven voor een Kazouvakantie en daar kijk je nu al enkele weken naar uit. Onderweg naar Spanje leer je al veel nieuwe megaleuke mensen kennen, je knalroze sjaaltje past niet bij je outfit (maar dat is oké) en bij het waterskiën lukt het je warempel om er niet na 5 seconden al af te vallen. Elke ochtend na het ontbijt blijven jullie aan tafel zitten, omdat de monitoren een toneeltje spelen. Op dag 3 van de vakantie wordt een nieuw personage geïntroduceerd: Marina. En Marina is geboren als jongen, zo blijkt. En jij kijkt naar het toneel. En je voelt dat een golf zich een weg doorheen je hoofd baant. Je voelt je veilig, en je voelt je erkend. Je beseft dat je hier, op Kazouvakantie, je in een safe space bevindt. Dat er geen taboes zijn. Dat je kan praten als je er nood aan hebt, of gewoon jezelf kan zijn. En je beseft dat je je voor je zelfbeeld niet moet baseren op die mensen die jou mentaal het label ‘speciaal’ hebben gegeven, maar op jezelf. Jij bent de enige – maar dan ook echt de fucking* enige – die weet wie jij bent. En de hele wereld heeft zich daar naar te schikken.

    En denk nu eens terug aan jezelf. Jij die vrijwillig als Kazoumoni een week het beste van jezelf geeft om kinderen en jongeren een heerlijke tijd te laten beleven. Misschien kan je je de situatie van dit meisje perfect inbeelden, misschien gaat dat iets moeilijker. Dat is oké. Onthoud echter dat jij het verschil kan maken voor iemand. Écht.

    *Mijn excuses voor mijn taalgebruik. Maar steek het in je hoofd. Jij bent de enige!
    Tekst: Marie De Cordt